Prowadzenie terapii środowiskowej dzieci i młodzieży

Certyfikacja jest formalnym potwierdzeniem, że kandydat osiągnął wszystkie efekty uczenia się wymagane dla danej kwalifikacji. To dowód kompetencji zawodowych uznawany na poziomie krajowym. Kwalifikacje wpisane do ZRK opisują konkretne zestawy wiedzy, umiejętności i kompetencji społecznych, które są weryfikowane w procesie walidacji.

Uzyskany certyfikat ma charakter państwowy i może być wykorzystywany zarówno w Polsce, jak i w innych krajach Unii Europejskiej. Proces odbywa się w oparciu o przepisy Ustawy o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji (Dz.U. 2016 poz. 64) oraz zgodnie z opisem kwalifikacji zatwierdzonym przez właściwego ministra.

Do procesu walidacji kwalifikacji „Prowadzenie terapii środowiskowej dzieci i młodzieży” mogą przystąpić osoby, które posiadają odpowiednie wykształcenie i doświadczenie w pracy z dziećmi, młodzieżą lub rodzinami.

Aby zostać dopuszczonym do procesu walidacji, kandydat musi spełnić wszystkie poniższe warunki:
– Wykształcenie wyższe. Kandydat powinien mieć ukończone studia I stopnia (lub równorzędne) w obszarze nauk społecznych, nauk medycznych lub nauk o zdrowiu.

– Doświadczenie zawodowe w pracy z dziećmi, młodzieżą lub rodziną. Niezbędne jest udokumentowanie co najmniej dwóch lat pracy zawodowej w obszarze związanym z pomocą, edukacją lub wsparciem psychologicznym dla dzieci, młodzieży lub rodzin.

– Ukończenie szkolenia treningowego z zakresu rozwoju osobistego / zasobów interpersonalnych. Kandydat musi przedstawić zaświadczenie o ukończeniu szkolenia (np. grupa Balinta, trening interpersonalny, praca z genogramem) o łącznym wymiarze co najmniej 50 godzin. Tylko osoby spełniające wszystkie powyższe wymagania mogą zostać dopuszczone do procesu walidacji.

Walidacja to centralny element procesu certyfikacji – służy sprawdzeniu, czy kandydat rzeczywiście posiada efekty uczenia się opisane w kwalifikacji.

Ocena kompetencji w procesie walidacji składa się z trzech etapów:
1 – analiza dokumentacji – kandydat przedstawia materiały potwierdzające jego kompetencje (opisy przypadków pracy z co najmniej trzema niepełnoletnimi pacjentami).
2 – test wiedzy – pozwala ocenić stopień opanowania wiedzy niezbędnej do wykonywania zadań zawodowych.
3 – rozmowa z komisją walidacyjną – umożliwia omówienie przedstawionych materiałów i refleksję nad własną praktyką zawodową.

*W ramach analizy dowodów i deklaracji kandydat zobowiązany jest dostarczyć opisy przypadków odnoszące się do pracy z co najmniej trzema niepełnoletnimi pacjentami. Każdy z opisów powinien dotyczyć innej sytuacji klinicznej, różniącej się pod względem rodzaju zgłaszanego problemu.

Opisane przypadki powinny obejmować następujące grupy:

• niepełnoletni powracający do systemu edukacji po pobycie w placówce leczniczej (w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej), zapewniającej całodobową opiekę psychiatryczną lub odwykową,
• niepełnoletni z zaburzeniami rozwojowymi o charakterze ogólnym,
• niepełnoletni z zaburzeniami osobowości lub zachowania,
• niepełnoletni, którego problemy wynikają z niesprzyjającego lub dysfunkcyjnego środowiska rodzinnego bądź społecznego.

Każdy zanonimizowany opis przypadku powinien zawierać:

• najważniejsze informacje dotyczące niepełnoletniego pacjenta,
• opis głównego problemu pacjenta oraz jego rodziny, w kontekście funkcjonowania w różnych obszarach życia,
• przedstawienie przeprowadzonego przez kandydata wywiadu z dzieckiem, jego rodziną lub nauczycielami,
• diagnozę kliniczną lub funkcjonalną – opracowaną samodzielnie lub przygotowaną przez innych specjalistów,
• wnioski z zebranych danych, obejmujące zasoby pacjenta, jego rodziny oraz środowiska,
• propozycję działań pomocowych wraz ze wskazaniem zadań, które mogą być realizowane również przez innych specjalistów,
• plan udzielonego wsparcia – opis własnych działań lub tych możliwych do zorganizowania w ramach danego systemu bądź środowiska,
• podsumowanie i ocenę efektów pracy – wnioski z przeprowadzonych działań, w tym także ocena pracy innych specjalistów zaangażowanych w pomoc pacjentowi.